Dit hoeft niets te worden

Ze heeft twee kanten Als een dubbeltje Dat van geen keren wil weten Al een eeuwigheid Kijkt ze ons aan Wie haar volmaakt wil kennen Moet haar omarmen En op de tast En met verbeelding Haar ommezijde Leren kennen Zo lijkt het Op het eerste gezicht Voorgoed te zullen gaan Maar voor wie goed kijkt Is er altijd een andere kant Van de maan te zien Zoals toen ik voor 't eerst Naar haar mocht kijken En jij naast mij kwam staan.

Met het zilt van jouw tranen Stroomt ook de vreugde Die schuil gaat Achter jouw verdriet mij Door de aderen Wat mij glans geeft Is jouw gloeien Dat ik alvast laat opbloeien Tot het opklaart De zon de kleuren Uit het zwart van mijn vleugels laat scheuren En de tijd daar is Om het te laten gebeuren Het moment Waarop treurnis Stolt tot vernis Op de schoonheid van jouw ziel.

 Zwaartekracht van het verkeerde soort Als ze bestaat, bestaat ze hier Tussen ons waar we elkaar toe Vallen als was het De gewoonste zaak ter wereld (Tussen ons) Geen ontkomen aan Zoals de aarde haar maan Zo lijkt het ook ons te vergaan Het zou  Zo leren ons geleerden Van op gepaste afstand Wel eens liefde kunnen heten Dat wat twee lichamen Tot elkaar verbindt Maar laat daar nu net voor nodig zijn Een welbepaald soort evenwicht Niet van het onontkoombare soort Dat men in de nabijheid van Zwarte gaten vindt, noch iets wat Onlosmakelijk, maar net losmakelijk verbindt.