Doorgaan naar hoofdcontent

weerstand

Het zou wel eens de mooste daad van weerstand kunnen zijn: loslaten.
Het uit je handen laten glippen, terwijl.
En er op staan kijken, uiteraard
zonder ook maar iets te willen.

Je biedt niet aan, je houdt niet tegen.
Je bent hoogstens een bijverschijnsel.
Toevallig daar, nauwelijks van betekenis,
hoe men ook redeneert of zoekt
niet te ontkennen, in the picture.

Alsof je deel uitmaakt van een groter plan.
Je weet wel beter. Kriebels op papier
en dan een legende, een schaal, de drang
naar overzicht, ze kunnen je wat.

Hoe je met hun voeten speelt
schept bewondering

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...