Doorgaan naar hoofdcontent

INNOvation

stiekem boertjes en scheetjes laten in de parfumerieafdeling van de supermarkt
het stinkt hier naar een overdosis afgetrokken verlangen drie ton vleugjes vluchtigheid
elk met hun eigen doorzichtige marketingplan
om te ontsnappen aan dagelijkse sleur en ander vertier

kijk, zij lacht, twee glossy lippen, net een plaatje,
opgespoten met wat elders ontetterend pubervlees
ze is vel over been ze heeft geen tieten ze heeft sexy laarzen aan

ze heeft een kutje waar hij naar kijkt

zijn blik had hoger niets om handen aan haar lippen waagt hij zich niet meer
luisteren is iets voor mietjes

lachen daarentegen is stijlvol uitglijden afdwalen
daar beneden begint het grote verhaal
hij staat prompt paraat
een slappe boksershort en strakke jeans zijn weinig verhullend

“Gaan we naar McDonalds of naar de Quick?”

de laatste sporen van een vacht in hun bilspleet

z/hij denkt aan porno de multimogelijkheid van pixels, lichtgevende plaatjes
een wereld voor eentjes en nullen, seks met de diepgang van een sticker

ze gooit haar hoofd in haar nek
twee grote zwarte gaten, ik denk:
wat daar ooit gebrand heeft, is al lang uitgedoofd

iemand zegt vanavond op televisie: “gisteren klampte ik me vast aan het gazon
omdat ik vreesde van de aarde af te vallen”

achterwaarts daal ik de roltrap af, vingers knijpen om de zwarte band
straks sta ik beneden
voorbij de laatste trede ga ik vallen

ringtone
zet tien handen in beweging

hallo
ja, ik ben hier
nee, niet daar, hier
en waar ben jij?
daar?
ah daar
wesley heeft gezegd dat hij met u iets wil beginnen

ze reinigt snel haar tong in de mond van een ander
hier zijn geen woorden voor

nodig:
-
-
-
-


we zijn er.

dada

(er is een brandalarm)

Reacties

Populaire posts van deze blog

Neurotypische arrogantie

Ik begrijp ze steeds beter, de #kunstenaars die op het einde van hun leven hun werk vernietigen als daad van #verzet . Gisteren werd me nog maar eens duidelijk dat ik me al heel mijn leven in twee werelden beweeg. Eén waarin ik me uit alle macht thuis probeer te voelen en één waarvan ik het grootste deel van mijn leven niet heb geweten dat het een thuis kon zijn. Ik heb het over de #neuronormatieve wereld en de #neuro -a-typische wereld van het #autisme , #adhd en aanverwanten. Het besef daalt steeds meer in dat ik nooit #neurotypisch genoeg zal zijn om mee te kunnen in de door het #kapitalisme gedomineerde cultuur die die wereld overheerst. Dat ik me er nooit thuis zal voelen. Dat ik nooit neurotypisch genoeg zal zijn opdat neurotypicals ten volle begrijpen wat het betekent om neuro-a-typisch te zijn. De neurotypicals die ik tot mijn geliefden en meest dierbare vrienden reken zijn niet toevallig net van dat besef doordrongen. Steeds vaker vraag ik me af waarom ik nog moeite ...