Dit hoeft niets te worden

Dit verhaal illustreert perfect de (neurotypische) reflex om te veronderstellen dat wie een beperking heeft, ook over een soort superkracht moet beschikken op andere vlakken, want hoe overleef je anders in deze wereld? Eh, een beperking is wat het zegt dat het is. Het is iets wat je beperkt. Dit verhaal wijst ook op een blinde vlek in onze collectieve verbeelding van wat het leven met een beperking kan zijn. Ga eens na: in de literatuur of de filmwereld hebben personages met een beperking vaak bovenmenselijke krachten (of ze zijn buitengewoon slecht). Ze vervullen regelmatig de rol van "spiegel" of "eye-opener" voor personages en kijkers zonder beperking. Als mens met beperking krijg je dan de indruk dat als je een beperking hebt en je vindt die "superkracht" niet, of je hebt geen andere opzienbarende eigenschap, je niet eens mag bestaan alszijnde een volwaardige mens met beperking. Nee, er moet nog geschaafd, gezocht, getherapeut worden tot we die waardev...

Gisteren vond iemand het naar aanleiding van mijn bericht over mijn eerste fotografieles nodig om publiekelijk te suggereren dat mijn diagnoses een excuus waren om gedrag te vertonen dat bij die diagnose aansluit. Anders gezegd: door je diagnose ga je je net meer autistisch gedragen. Daarbovenop kreeg ik nog de suggestie mee dat dat laatste algemeen geweten is bij psychologen en psychiaters en dat ze daarom spaarzaam omspringen met diagnoses. Afsluitend werd me gevraagd hoe ik hiermee omging. Een belediging vermomd met een vraag. Ik pik dit niet langer. Ook al kan ik begrijpen waar het vandaan komt (eigen frustraties, kwetsuren door miskenning) en heb ik zelf evengoed mensen gekwetst met boosheid die voortkwam uit trauma waar zij niet voor verantwoordelijk waren. Tegen iedereen die meent te moeten oordelen of ik het recht heb om autistisch te zijn of add te hebben, en die meent te moeten oordelen of hoe ik denk, voel of leef wel 'past' bij wat volgens hen autisme of add hoort t...

De kop is eraf. Mijn eerste fotografieles als docent. Het waren Jeroen Brejou en Eva De Mulder van WISPER die me twee jaar geleden vroegen of ik geïnteresseerd zou zijn om fotografieles te geven. Ik had er net een fijne week fotograferen op zitten tijdens een zomercursus in Wange. Als vanzelf was ik Jeroen tijdens die week beginnen te assisteren met het begeleiden van medecursisten. En dat was me bijzonder goed bevallen. Niet in het minst omdat Jeroen het ook zo fijn maakte om met hem samen te werken. Toch twijfelde ik nog. Ik was autodidact en had geen palmares met vele expo's en publicaties, of een dik portfolio met opdrachten. Zou ik mensen wel iets kunnen leren? Een jaar later hakte ik de knoop door en besloot ik om, op vraag van Jeroen, iemand te vervangen voor een introductiedag over portretfotografie. Helaas moest ik op het laatste moment verstek laten gaan. Ik was overbelast en oververmoeid na een heftige periode. Wat me opnieuw deed twijfelen. Zou het wel lukken? Zou ik...

Er staat: één kilometer Maar het zijn er honderd Er staat: vijf minuten Maar ik zeg je: een eeuwigheid Er staat: eenvoudig Lees: onmogelijk, geen beginnen aan Er staat: gewoon de stappen volgen Neem maar van mij aan: ik ben nu al verdwaald Er staat: iedereen kan het Ik denk: dan ken je mij nog niet Er staat: het gaat voorbij Wanneer? Er staat: blijven ademen Ik denk: hoelang nog Voor ik thuis ben?

We hadden het erover terwijl we bij haar in de zetel zaten, onder een fleece deken. Dutjes. En hoe ze van levensbelang zijn. Voor ons toch. Bij uitbreiding ging het ook over rusten en het misverstand dat dat zoiets als vakantie was, of een snipperdag waarop je knus met een kop warme chocolademelk en een (namaak)vachtje voor een haardvuur(dvd) op de bank zit. "Rusten is de hel." Ik weet niet meer of zij het zei of ik. Maar we begrepen het allebei donders goed. Rusten, hoewel we het moeten doen (in het jargon heet zoiets: hersteltijd), is, zelfs met dekentjes, koppen dampende chocolademelk en een zacht knetterend haardvuur, allesbehalve een pretje. Waarom? Omdat je dan pas echt duidelijk voelt hoe uitgeput je bent en hoeveel pijn je lichaam doet, en hoe radeloos je brein wordt wanneer het merkt dat het je niet nog langer zal kunnen afleiden van je pijn, je vermoeidheid, honger, dorst, angst, twijfel en zo meer. Vandaag zag ik de dakwerkers die zich hier uit de naad werken e...

Toe Laat het nog een beetje open Niemand die beter weet: Zo'n kier, dat luistert nauw Te veel en voor je 't weet Kan je je nergens meer verbergen Te weinig en je krijgt het zo benauwd Ik laat alvast het licht aan op de gang Eén deur Blijft altijd open Zodat je weet Hier mag ik thuis zijn Mijn hele leven lang

De voorbije jaren kreeg ik vaak de vraag wanneer ik een fotoboek zou maken. Want behalve dichter en schrijver ben ik ook fotograaf. Nu is het zover. Er is een fotoboek. And Then The Tides Turn   Hard Cover 224 pagina's 218 zwart-wit-foto’s Teksten van Koen Broucke en Hannes Couvreur Boekontwerp Hannes Couvreur en David Boon Coverontwerp David Boon Gedrukt door Graphius op Magno Volume 170g papier Op 100 exemplaren (genummerd en gesigneerd) And Then The Tides Turn ontstond na vijf dagen wandelen van De Panne naar Knokke-Heist. Met de foto’s die ik onderweg maakte, creëerde ik een nieuwe kustlijn, een nieuwe wandeling, en een nieuw verhaal. Het werk (218 foto’s) is opgevat als één groot beeldgedicht, met op elke pagina ook weer een subtiele dialoog tussen twee of drie beelden. Kunstenaar en historicus Koen Broucke was zo enthousiast over dit werk dat hij met plezier een inspirerende tekst schreef als introductie bij het boek. David Boon (ontwerper en ook kunstenaar) verzorgde samen ...

Er was eens Een sprookje Dat uit was.

Bedachtzaam Zo groeit een boom Beeld ik me in Maar schijn bedriegt Want wie de weg Van vrucht Tot kiem Spruit Jonge snaak En dan de stevig Uit de kluiten gewassen Boom volgt Die weet dat er haast En geluk mee gemoeid zijn Om als eerste en als best geplaatste Naar het licht te reiken. Bedachtzaam Zo groeit een boom Beeld ik me in.

Het gebeurt niet Daar waar het goed gaat Of daar waar alles Al verloren blijkt Als het al gebeurt Gebeurt het altijd Op de grens Van verschijnen En verdwijnen Verandering Is niet Van een andere orde Dan wat was Verschil bestaat altijd Minstens tussen twee.

"Dat doen alsof kost wel heel veel moeite", vult professor Noens aan. "En dat eist een zware tol op vlak van gezondheid. Een late diagnose gaat ook vaak gepaard met een geschiedenis van verschillende gezondheidsklachten, als gevolg van het vele compenseren en camoufleren." Professor Ilse Noens op VRT NWS nav het gesprek van Ann Van Elsen in Winteruur over autisme. Zullen we vanaf nu afspreken dat wanneer autistische mensen zich proberen te handhaven in een neurotypische omgeving ze niet "doen alsof" maar "doen zoals"? Want "doen zoals" is wat we allemaal doen. We kopiëren elkaars gedrag voortdurend. Het is de meest fundamenteel menselijke manier om te leren. "Doen alsof" impliceert dat we iets doen tegen beter weten in. Idem voor "maskeren". We "doen zoals" tot we, vaak tot wanhoop van onszelf en onze naasten, merken dat het ons niet lukt, dat het niet meer gaat. Vaak gaat dat gepaard met verwijten zoa...

Na het zoveelste verhaal van autistische lotgenoten: Als wielrenners hun sport moeten stoppen omdat er een hartafwijking is vastgesteld, vindt niemand dat abnormaal. Dan klinkt het dat het spijtig is, maar een verstandige beslissing. Dan komen specialisten vertellen dat topsport voor x of y onverantwoord zou zijn. Maar wordt er bij jou na langdurige overbelasting, depressie of burnout autisme en of adhd vastgesteld en kun je niet meer doen wat je voordien deed, dan is dat ineens verdacht. Dan is het gepermitteerd om te vragen: "Maar voor je uitvallen kon je dat toch ook?" Of zo is het toch in de ogen van sommige controle-artsen en beleidsmakers. Dat is dus nét hetzelfde alsof je tegen die wielrenner zou zeggen: "Nou, voor we die hartafwijking zagen, kon je toch ook koersen? Dus wat is het probleem?" Net als bij die wielrenner is het onverantwoord om te eisen van mensen dat ze zichzelf blootstellen aan grote gezondheidsrisico's. Het is niet voor niets dat autisti...