Dit hoeft niets te worden

Hoe zou het zijn? Jouw handje dat verdwijnt in het mijne. En die stapjes, op precies dezelfde weg. Ik wijs naar een gebouw: Daar heeft opa nog gewerkt toen papa klein was. En terwijl ik het zeg is het alweer herschreven. Het is nooit Nog eens gisteren in mijn hoofd. En er komt een dag Dat ik dat zal weten en dat jij erbij zal zijn En dat ook jij je zult afvragen: Hoe zou het zijn? Zonder dat ik het ooit zal weten.

Soms duurt het even. Niet alleen verstand komt met de jaren. Je leert het wel, dat uit de weg gaan. Je met iets bezig houden dat je ervan weerhoudt om iets onzinnigs te doen. Zoals liefhebben.

Je ruimt de tafel af. Vult een kookpot met aangekoekte kaassaus tot de rand met water. Om te weken. Je schept wat orde. Gooit droge boterhammen in de vuilnisbak. Voor de helft opgegeten. Voor de andere helft vergeten. Je haalt de jas van de keukenstoel en loopt de gang in. De hanger piept wanneer hij over de stang glijdt. Je hart Gaat even sneller slaan. Je wil niemand wakker maken, toch? Terug de keuken in. Daar op het vuur staat nog een pan. Voor je het licht uit knipt denk je: Het kon wellicht beter. Iedere avond ruim je de keuken op. Zet je de dingen klaar. Voor wat? Voor wanneer? Voor waar?