Dit hoeft niets te worden

Weet je wat sterven is? Vroeg hij. Doodgaan? Bijna, antwoordde hij. Als het niet doodgaan is Wat is het dan wel? Tot aan de dood gaan Maar er niet voorbij. Als dat sterven is, Vroeg zij, Wat is dan leven?

Hoe je Telkens wanneer je uitademt Alweer snakt naar lucht Je je hart Over de volgende slag jaagt Je je voeten Vooruitwerpt Je lichaam erachteraan Je je woorden als bezweringen Uitspreekt Om je gedachten voor te blijven Hen het zwijgen op te leggen Nog voor ze goed en wel Hoe je aanraakt, proeft, ruikt Likt, en kust, en eet en drinkt, En danst en vrijt, en danst en vrijt Je je met je hele huid en hebben En houden en haar Ontvouwt, opent en  Hoe je verlangt Naar wat je overweldigt Hoe je alsmaar leeft Alsof je leven ervan afhangt

Zegt dag en geeft een knuffel Maakt grapjes en lacht Net iets te hard Zegt dat hij wil helpen Loopt achter hem aan Keuken, berging, keuken Living Gaat eindelijk Aan tafel zitten Eet mee en zegt Wel drie keer hoezeer Het smaakt Maakt nog meer grapjes Als hij even alleen is Dimt hij het licht Neemt een boek Gaat in de zetel liggen Bij terugkomst Veert hij op Is hij betrapt? Het licht gaat aan Hij vraagt Mag het weer uit? Het mag Het gaat niet goed Zegt hij Ik weet het Zegt hij De grapjes Het praten Het druk doen Het maakt geen indruk Hier mag het licht uit Hier mag je moe wezen Hier hoeft geen koketteren Hier geen balts Tot je erbij neervalt, hier Is graag zien Geen kwestie van verleiden Hier ben je welkom Hier ben je welkom Hier ben je welkom.

 "Praten tegen jezelf kan nuttig zijn en schrijven is een manier om gehoord te worden." Zadie Smith, Overpeinzingen. Zes essays.

Het vriest voortdurend In mijn spieren, daarom Beweeg ik Als een school Meerkoeten in het hart Van de winter Om hun wak te bewaren Waarin het nog vrij Bewegen is, zwemmen Zoals het hoort Duiken en weer boven komen Zelfs als de nacht valt Is er geen tijd Om te rusten Slapen en ademen Vormen van verzet Het vriest voortdurend In mijn spieren.

Of ik al die boeken al gelezen heb? Ze vragen het elk een paar keer per jaar, mijn dochters. Het antwoord blijft hetzelfde. Neen. Al heb ik in zogoed als alle boeken gelezen, gebladerd, gekeken. De voorbije jaren zijn er een paar duizend boeken in mijn leven gepasseerd, waarvan het gros me nu nog omringt. Een deel is vertrokken, verkocht, uitgedeeld. Omdat mijn leven veranderde, mijn interesses, mijn woonruimte. Boeken, zo merk ik, zijn mijn mensen. Ik vind het bijzonder om ze bij elkaar te brengen en ze, in mijn verbeelding, in gesprek te laten gaan met elkaar. Het is iets wat ik vroeger al eens met mensen ook deed, ze bij elkaar brengen, en dan zien wat er gebeurde. Mensen die elkaar niet meteen zouden ontmoeten, die op het eerste gezicht niets gemeen hebben, maar uit wiens ontmoeting de bijzonderste verhalen ontstaan. Toen ik eind jaren negentig van de vorige eeuw aan de Gentse universiteit mijn studie Germaanse filologie aanvatte , was dat in de volle overtuiging dat ik dankzij die...

Wat is verlangen Anders dan missen Wat je nooit hebt gehad.