Dit hoeft niets te worden

Zij was er al Aan de overkant Op het balkon Aan een tafeltje In de avondzon Haar kamerjas Over haar nachtjapon Zat ze Voor zich uit te staren Hield in haar ene hand Een krant met nieuws Uit een steeds Vreemder land Haar andere hand Tastend Alsof het nog kon Zijn hand,  Aan de andere kant Open De handpalm naar boven De vingers gebarend Kom, liefste, kom.

Het zomert zelden In de herfst Zoals het wintert In de lente.

Hetzelfde licht Dat jou en mij Aanraakt En van de weeromstuit Rechtsomkeer maakt Doet jou in donkerbruin En mij in heel lichtbruin Verschijnen De kleuren Van onze huid En ons haar Zouden zo verdwijnen Wanneer het licht Waarin wij zwemmen Zou opdrogen We zouden Zwart / wit Naar adem happen En op de tast Alsnog weer verder gaan De ogen van onze kinderen Zouden van hun werk ontdaan Ophouden te bestaan Verbeelding zou vervagen En stilaan in verklanking Of iets anders zinneprikkelend Overgaan. We zouden merken dat er Andere onderscheiden bestaan Die ons Al die tijd Waren ontgaan Mensen met een andere klankgeur Huidsmaak Of ademtoon Of verdwijningsvorm Het zou zo bestaan En we zouden heel even maar De wanhoop nabij zijn Omdat we niet langer weten Welk verschil ertoe doet En welk niet We zouden op goed geluk En soms ongelukkig Maar ten allen tijde blind Geloven Op de tast Ontdekken welke weg we moeten gaan Wie of wat te vertrouwen En te weten Wat het betekent Om te bestaan.