Dit hoeft niets te worden

Uit de lijnen de tekening Uit de penseelstreken het schilderij Uit de lichtvlakken de foto Uit de vormen de vaas van klei Uit de muren het huis Uit de golven de zee Uit de wind de aai Uit de adem de zucht Uit het wel het wee Uit de woorden het verhaal Uit het proeven de kus Uit de leegte de lucht Uit het vlieden de vlucht Uit geroezemoes het gerucht Uit de weelde het weinige Uit het beginnen het eindige Uit het verbeelde het zijnde Uit het wazige het welomlijnde Uit elk van ons  Een ik en een jij  Die samen iets weg hebben Van wat bij toeval li jkt Op wij.

Voor K. In den beginne Was het al duidelijk Geen van ons Zou dit overleven Toch hebben we Alsnog overwogen Een leven lang Te sterven met z'n tweeën.

Tussen het glas en het zilver Aan de achterwand Huist een land Van tegenlicht Louter zichtbaar Voor wie voorbij Zichzelf kan kijken Naar wat verschilt Tussen aanschijn En gezicht. Hier geen diepgang Noch demonen Verwar het spiegelbeeld Niet met zelfinzicht Noem inkijk Niet tot inkeer komen Want niets Dat verhelderender is Dan de oppervlakkigheid Hier in dit land Van tegenlicht.

We zijn van slag Om slinger scheef en schots Beduimeld van stof tot steen Muren van water En zeeën van rots Exoten van nu Vluchtelingen van later Vervallen, steeds weer En heen Alleenzaam tot op het bot Genoegzaam nooit Meteen terstondig Bedacht misschien En bemind enkel En ver van eenvoudig Eén We dansen als quarks  In het licht van de zon En wanen ons werkelijk Wendbaar Wezenlijk On en echt Geenéén.

Boven ons Golft de lucht Terwijl het stormt Aan de rand Van de hemel Blijft hier beneden Alles relatief Rustig, wij De diepzeedieren Op de bodem Van de atmosfeer.