Ze klonk uitheems, alsof haar adem eens haar lippen voorbij pas door klank gekleurd werd maar het maakte mij kleurendoof niet veel uit wat ze zei maakte me hoedanook blij ze ademde en ademde liefde en ik hou van jou in één en dezelfde adem erbij alsof het niets was en ik ik stond erbij te luisteren steeds maar dichter en dichter tot ik me bijna zo inheems voelde inheems zoals jij jouw jij.
Hannes Couvreur