Dit hoeft niets te worden

ik zag hoe een man achter een vrouw aan holde om haar de handtas terug te geven die zij had laten hangen aan een stoel in de bar waar zij even voordien een koffie gedronken had. nu vraag ik u maakt zij vanavond frites of kroketjes klaar? en speelt ze piano met roze pluchenpantoffelkonijntjes aan haar voeten? en nu u hier toch bent: wat is uw naam en hoeveel weegt u nadat u hebt uitgeademd?

Het zou wel eens de mooste daad van weerstand kunnen zijn: loslaten. Het uit je handen laten glippen, terwijl. En er op staan kijken, uiteraard zonder ook maar iets te willen. Je biedt niet aan, je houdt niet tegen. Je bent hoogstens een bijverschijnsel. Toevallig daar, nauwelijks van betekenis, hoe men ook redeneert of zoekt niet te ontkennen, in the picture. Alsof je deel uitmaakt van een groter plan. Je weet wel beter. Kriebels op papier en dan een legende, een schaal, de drang naar overzicht, ze kunnen je wat. Hoe je met hun voeten speelt schept bewondering