Dit hoeft niets te worden

er staat een naam op het raam. met daaronder een gezichtje. ik weet niet of je nu naar binnen of naar buiten kijkt en wat je daar dan ziet. je hebt het stiekem gedaan, zoals het hoort met kattenkwaad. want het hoorde niet zo hadden we de kinderen verteld ademen en dan gezichtjes op het raam dat maakt plekken en dan moet mama weer aan het poetsen gaan. nu je er niet meer bent weet ik niet of ik ooit nog met zeemvel en sop aan dit raam zal staan. ik laat mijn vinger langs je naam gaan en kijk je nog een keer aan. mijn besluit staat vast: ik laat je nooit meer gaan.

aan de rand van de stad staat een auto voor het rode licht te wachten om af te slaan in afwachting van het vervolg van hun verhaal snuit hij zijn neus in een zakdoek waarmee zij straks haar tranen zal drogen

ergens achterin een keukenkast waar glazen staan een glas op de achterste rij een halve centimeter naar rechts schuiven

wie ooit beboet is geweest zal in het geval dat boetes worden afgeschaft zich nog meer misdragen. en dan vraagt een mens zich af waarom godsdienstvrijheid tot ontsporing leidt.

het is algemeen geweten dat mensen te weinig vragen stellen

stel dat je iemand kent die appelen met peren kan vergelijken wie zou daar dan beter van worden en vooral: waarom?

geen fysicus die ooit berekenen kan hoe jij telkens weer de wereld in een kopje past

suiker houdt net zomin van klontjes als nieuws van een krant of muziek van noten. soms vraag ik me om precies dezelfde reden af of de mens niet opzettelijk per vergissing is uitgevonden.

evolutie is wat ertoe leidt dat een babykreet iets wordt als "mama" of "multiplicatoreffect"of "Heil Hitler" waarbij elkeen iets in beweging zet om uiteindelijk tot hetzelfde resultaat te komen

ik zag hoe een man achter een vrouw aan holde om haar de handtas terug te geven die zij had laten hangen aan een stoel in de bar waar zij even voordien een koffie gedronken had. nu vraag ik u maakt zij vanavond frites of kroketjes klaar? en speelt ze piano met roze pluchenpantoffelkonijntjes aan haar voeten? en nu u hier toch bent: wat is uw naam en hoeveel weegt u nadat u hebt uitgeademd?

Het zou wel eens de mooste daad van weerstand kunnen zijn: loslaten. Het uit je handen laten glippen, terwijl. En er op staan kijken, uiteraard zonder ook maar iets te willen. Je biedt niet aan, je houdt niet tegen. Je bent hoogstens een bijverschijnsel. Toevallig daar, nauwelijks van betekenis, hoe men ook redeneert of zoekt niet te ontkennen, in the picture. Alsof je deel uitmaakt van een groter plan. Je weet wel beter. Kriebels op papier en dan een legende, een schaal, de drang naar overzicht, ze kunnen je wat. Hoe je met hun voeten speelt schept bewondering