Dit hoeft niets te worden

stiekem boertjes en scheetjes laten in de parfumerieafdeling van de supermarkt het stinkt hier naar een overdosis afgetrokken verlangen drie ton vleugjes vluchtigheid elk met hun eigen doorzichtige marketingplan om te ontsnappen aan dagelijkse sleur en ander vertier kijk, zij lacht, twee glossy lippen, net een plaatje, opgespoten met wat elders ontetterend pubervlees ze is vel over been ze heeft geen tieten ze heeft sexy laarzen aan ze heeft een kutje waar hij naar kijkt zijn blik had hoger niets om handen aan haar lippen waagt hij zich niet meer luisteren is iets voor mietjes lachen daarentegen is stijlvol uitglijden afdwalen daar beneden begint het grote verhaal hij staat prompt paraat een slappe boksershort en strakke jeans zijn weinig verhullend “Gaan we naar McDonalds of naar de Quick?” de laatste sporen van een vacht in hun bilspleet z/hij denkt aan porno de multimogelijkheid van pixels, lichtgevende plaatjes een wereld voor eentjes en nullen, seks met de diepgang van een sticker...

de kathedraal is voltooid en er is stunt- en vliegwerk nodig om haar grootsheid accuraat te beschrijven, dat begrijpen zij ook wel zie ze zoeven af en aan in een wolk van waarachtigheid met de avondzon achter hun vege lijf en dan die dreigende angels flauwe slapstick en hoogmoed voor de val een trillende vingerwijzing jij jij jij jij overmand door emoties terugdeinzen en met honderdduizenden tegelijk sporen trekken van staatsbelang die onopgemerkt blijven voor de voorbijganger ook volgend jaar hangt er weer fruit aan de bomen is het van moeten en niet anders kunnen dan staan de irissen weer een meter verder uitgezaaid in alle windrichtingen vertraagde kringen op het water zoiets heet impact het is de zevende dag de wind is gaan liggen, de zon jaagt aan een verschroeiend laag tempo het licht over de kling en de irissen staren tot hun nek pijn doet laten tegen de avond aan hun hoofd hangen er is niets dat ze nog kunnen doen er zijn brandgaten in het dekzeil sporen van hun heengaan het is...