Dit hoeft niets te worden

Dit verhaal illustreert perfect de (neurotypische) reflex om te veronderstellen dat wie een beperking heeft, ook over een soort superkracht moet beschikken op andere vlakken, want hoe overleef je anders in deze wereld? Eh, een beperking is wat het zegt dat het is. Het is iets wat je beperkt. Dit verhaal wijst ook op een blinde vlek in onze collectieve verbeelding van wat het leven met een beperking kan zijn. Ga eens na: in de literatuur of de filmwereld hebben personages met een beperking vaak bovenmenselijke krachten (of ze zijn buitengewoon slecht). Ze vervullen regelmatig de rol van "spiegel" of "eye-opener" voor personages en kijkers zonder beperking. Als mens met beperking krijg je dan de indruk dat als je een beperking hebt en je vindt die "superkracht" niet, of je hebt geen andere opzienbarende eigenschap, je niet eens mag bestaan alszijnde een volwaardige mens met beperking. Nee, er moet nog geschaafd, gezocht, getherapeut worden tot we die waardev...

Gisteren vond iemand het naar aanleiding van mijn bericht over mijn eerste fotografieles nodig om publiekelijk te suggereren dat mijn diagnoses een excuus waren om gedrag te vertonen dat bij die diagnose aansluit. Anders gezegd: door je diagnose ga je je net meer autistisch gedragen. Daarbovenop kreeg ik nog de suggestie mee dat dat laatste algemeen geweten is bij psychologen en psychiaters en dat ze daarom spaarzaam omspringen met diagnoses. Afsluitend werd me gevraagd hoe ik hiermee omging. Een belediging vermomd met een vraag. Ik pik dit niet langer. Ook al kan ik begrijpen waar het vandaan komt (eigen frustraties, kwetsuren door miskenning) en heb ik zelf evengoed mensen gekwetst met boosheid die voortkwam uit trauma waar zij niet voor verantwoordelijk waren. Tegen iedereen die meent te moeten oordelen of ik het recht heb om autistisch te zijn of add te hebben, en die meent te moeten oordelen of hoe ik denk, voel of leef wel 'past' bij wat volgens hen autisme of add hoort t...

De kop is eraf. Mijn eerste fotografieles als docent. Het waren Jeroen Brejou en Eva De Mulder van WISPER die me twee jaar geleden vroegen of ik geïnteresseerd zou zijn om fotografieles te geven. Ik had er net een fijne week fotograferen op zitten tijdens een zomercursus in Wange. Als vanzelf was ik Jeroen tijdens die week beginnen te assisteren met het begeleiden van medecursisten. En dat was me bijzonder goed bevallen. Niet in het minst omdat Jeroen het ook zo fijn maakte om met hem samen te werken. Toch twijfelde ik nog. Ik was autodidact en had geen palmares met vele expo's en publicaties, of een dik portfolio met opdrachten. Zou ik mensen wel iets kunnen leren? Een jaar later hakte ik de knoop door en besloot ik om, op vraag van Jeroen, iemand te vervangen voor een introductiedag over portretfotografie. Helaas moest ik op het laatste moment verstek laten gaan. Ik was overbelast en oververmoeid na een heftige periode. Wat me opnieuw deed twijfelen. Zou het wel lukken? Zou ik...