Dit hoeft niets te worden

Om de zoveel tijd is het prijs. Dan is er weer eens iemand die het nodig acht om autisme of adhd weg te zetten als een overroepen cultuurverschijnsel. Zoals in dit oude artikel dat naar aanleiding van het aankomende schooljaar opnieuw op de startpagina van Het Laatste Nieuws werd geplaatst . Dat daarmee het leed van een hele groep mensen geminimaliseerd en gebagatelliseerd wordt, daar ligt de gemiddelde neurotypical niet wakker van. Het zal hen worst wezen. Die mensen met ass en adhd en hun families moeten zich niet zo aanstellen. Het is in de eerste plaats stuitend dat in een artikel als dit enkel twee neurotypische experts aan het woord gelaten worden. Want dat bevestigt het idee dat het enkel mensen zijn die geen ass of adhd hebben die iets zinvols te vertellen hebben over hoe een diagnose een positieve of negatieve impact kan hebben. Omdat er geen eenduidig biologisch beeld is van wat autisme en adhd veroorzaakt of bepaalt, is het blijkbaar toegestaan om met de regelmaat van de klo...

Bij het huilen blijkt iemand De leidingen verkeerd te hebben aangesloten. Want terwijl het buiten droog blijft Lekt het binnen tranen.

Vraag me niet Om weer te worden Wie ik was Nu ik steeds meer word Wie ik altijd al geweest ben.

Wie verlies kent, kent dat gevoel, het verlangen van de omgeving, van jezelf naar het moment waarop je ooit de knop kunt omdraaien, naar het moment dat het 'leven zonder' op een dag weer wat draaglijker wordt. Maar kan dat wel, loslaten? Al een paar jaar heb ik loslaten losgelaten. Dat zit zo. Als iemand zegt: "laat het los", dan denk ik aan zo'n heliumballon aan een touwtje, zo eentje die je stevig moet vasthouden, anders is ie weg. Maar verlies is geen ballonnetje met helium. Het is iets waar je mee achterblijft nadat je iets of iemand bent kwijtgeraakt. Het zit in je, het maakt deel uit van je lichaam, je herinneringen. Steeds vaker heb ik het daarom over verlies als een kleur die erbij komt in het pallet waarmee je de werkelijkheid beleeft. En die kleur zal ook blijven. Samen met de andere kleuren. Soms wat meer, soms wat minder. Kleuren krijgen betekenis door hun naburige kleuren. Door de kleuren waarmee ze contrasteren. Zet naast zwart een wit of een blauw e...

Al meer dan drie jaar maak ik nu stillevens van verwelkende en ongewenste bloemen. Het Unwelcome Flowers-archief telt ondertussen al meer dan 10 000 beelden. Dat er een verband was tussen de Unwelcome Flowers en mijn autisme, is me pas recent echt duidelijk geworden. Telkens wanneer ik ervaar dat er iets is wat niet in de neurotypische wereld past, probeer ik daar iets betekenisvols, iets moois van te maken. Het is voor mij de enige manier van overleven. Zonder die onafgebroken drang om naar schoonheid en betekenis te zoeken had ik er al lang de brui aan gegeven. Want wat moet je met dat leven waarin je zo hard op de ander lijkt te lijken, maar steeds opnieuw blijkt dat deelnemen aan het gewone leven, maar niet lijkt te lukken, hoe hard je het ook wil? Hoe verwarrend is het om telkens opnieuw te merken dat wat je in het begin lijkt te lukken toch niet vol te houden is. Werk, relaties, gezondheid, ouderschap, vriendschappen, hobby's,... ? Ik voel me soms een verdwaalde pinguïn. Heel...

 Het is niet omdat je ergens je hele leven in vertoefd hebt, dat je er ook in thuis hoort.