Dit hoeft niets te worden

Daar sta je dan met aan je ene hand je eerste kind en in je andere en je wil haar zeggen dat het goed komt je wil haar zeggen dat ze hier veilig is want dit dit is Atlantis en dat dat is Europa. Daar sta je dan met aan je ene hand je eerste kind en in je andere

Het mag dan Niet veel voorstellen — Op papier Blijft ondanks alles Van je diepgang Weinig over — Het zou zomaar kunnen Dat je eindigt Op een rommelmarkt In een groezelige zwarte map Omringd door Mannen, vrouwen en kinderen Een leven Dat je nooit Echt hebt gehad.

We kunnen vertrekken Nog voor de onrust We kunnen thuis zijn Voor de heimwee We kunnen onbeweeglijk Alle mogelijke omwegen maken En werkelijk overal Ongemerkt verschijnen En verdwijnen Toch gaat er geen dag voorbij Waar wij aan ontkomen.