Dit hoeft niets te worden

 Toch gek om na al die jaren mijn best doen om sociaal te zijn, te merken dat het me toch niet ligt, zo in groep zijn. Het gekke is, ik wil er wel graag bij zijn, daar niet van. Maar als ik moet praten met meer dan één iemand tegelijk, dan kost me dat meer moeite dan me lief is. Als er een gesprek is waarin verschillende mensen in discussie gaan of door elkaar praten, dan lijkt het wel alsof ik ineens ergens anders ben, buiten dat gesprek. Lang gedacht dat als ik zou blijven oefenen met dat groepsgebeuren, dat het wel los zou lopen. Niet. Telkens opnieuw zocht ik op feestjes iemand op voor een goed gesprek, wat lol. Hoe ouder ik werd, hoe vaker ik het deed. Godzijdank was er vaak een camera, soms van andere mensen, later van mij, waarmee ik dan het gebeuren in beeld kon brengen. Het maakte contact maken makkelijker. Ik had iets om handen waarmee ik me op een zinvolle manier tussen de mensen kon bewegen. Hoe kon het dan dat ik al die jaren groepen heb begeleid? Wat vond ik daar zo l...

14 IX 2020 Er moet me iets van het hart. En misschien zal het hard klinken. Maar dan is dat maar zo.  Het is gericht aan mensen die — zonder dat ze het zo bedoelen of doorhebben — mensen met autisme "leuk" of "interessant" vinden, tot het lastig wordt. Dan heb ik het over mensen die autisme en mensen met autisme fijn vinden als een verrijking van hun leven, hun wereldbeeld en hun denken. Op één voorwaarde: dat het leuk blijft. Een beetje vreemd is leuk, maar al te gek moet het niet worden. Het is een beetje zoals met verzamelaars van kunst van psychiatrische patiënten. Allemaal leuk en boeiend, zolang iemand anders maar voor die patiënten zorgt. Of zolang de ellende uit het leven van die mensen maar niet te dichtbij komt. Speciaal, kunstenaar, red monkey, dwarsdenker, autist, dromer, hoogsensitief, tegendraads, vreemde eend, rare, mens met een aparte handleiding, buitenbeentje, ... het doet me denken aan de specerijen die je in je keukenkast zet om je gerechten te k...

5 IX 2020 "En waaraan merk je dan dat je last hebt van je autisme of add? En hoe komt het dat het meer dan dertig jaar geduurd heeft voor je daar zo tegenaan gelopen bent?" Het zijn wellicht goedbedoelde vragen, maar ik heb het er altijd heel lastig mee om ze te beantwoorden. Hoeveel ik ook lees. Hoe dicht ik ook bij mezelf blijf dezer dagen. Hoeveel therapie ik ook volg. Meer dan dertig jaar heb ik me uit alle macht ingespannen om dat te doen waarvan ik dacht dat ik het zo hoorde te doen. Ook al voelde ik dat het me verdomd veel moeite kostte om vol te blijven houden. Er was niemand die voor mij kon voelen hoe het ging. Moe is iedereen wel. Emotioneel en temperamentvol ook. Als je iemands lichaamsgewicht, lengte of temperatuur wil weten, dan meet je dat gewoon. De inspanning meten die mensen met autisme en add leveren om gewoon mee te draaien in dagdagelijkse gewoontes is al veel moeilijker te vergelijken. De meest treffende vergelijking die ik al gevonden heb is die van tw...

26 VII 2021 De vermoeidheid. Ineens slaan de remmen dicht. Gaat het wiel slepen. Zonder waarschuwing. Wat een vlakke weg is, wordt stante pede een beklimming buiten categorie, de was op plooien of het aanrecht opruimen het equivalent van een Augiasstal schoonmaken. Vroeger trapte ik door, op wilskracht. Dat was toen. Dat lukt nu niet meer. Vandaag verklein ik mijn verzet. Minder weerstand, meer verstand. Soms sta ik stil en stap ik even af, als dat kan. Om op adem te komen. Na een tijdje zal er weer speling op de wielen komen, wordt de weg als vanzelf weer vlak, en lukt het om de was op te plooien, of het aanrecht op te ruimen. Soms bekruipt me nog de neiging om aan mijn fiets te beginnen sleutelen. Dat moet toch mogelijk zijn, die remmen beter afstellen, een betere beheersing verwerven over techniek en mechaniek? Maar heb je ooit een fiets zichzelf zien rijden of herstellen?  Ik parkeer de fiets in het metaforenrek en stap van die gedachte af. Wat overblijft, is enkel voelbaar. Da...