Dit hoeft niets te worden

Dat je daar zo, in al je verschillen, nog steeds op mij lijkt Maakt je bij voorbaat al verdacht. "Homo. Pedofiel. Moordenaar. Klootzak. Strever. Snob." Ongeacht de namen die ik je geef Het blijft maar lijken op liefde. Daarom mijn aanklacht: Aan jou is geen ontkomen meer aan. Ik heb alvast een volksjury samengesteld. Want onder gelijkgestemden is het makkelijker Zoeken naar wat ons van jou onderscheidt. Verschillen van elkaar doe je beter niet alleen. Om jou dan voor eens en voor altijd te veroordelen. Hoe ongepast is het niet Dat jij van mij toelaat in deze wereld Wat ik niet gewenst vind? Wat ik Niet wens te vinden en ik zodoende Al jaren vakkundig zoek heb gelegd Tussen de regels. Hoort het wit te zijn. Wij zijn duidelijk Niet aan elkaar besteed En toch, voor wat ons rest van altijd In de echt verbonden Elkaar op afstand houdend. De hel zijn niet de anderen. De hel zijn wij die wat ons tot anderen maakt Niet langer de liefde gunnen Die ons...

Een tafel, die - door wat er op ligt het midden houdt tussen een werkbank en een aanrecht. Iets wat doet denken aan hamers, beitels, zaagsel, potten en pannen en restjes eten En wat daarmee gedaan is En wat je daarmee nog kunt doen. De verzen. Ze zijn niet dood, kunnen bij leven niet verteren. Wat ik niet kan. Hen een leven wekken, De jeugd die onontbeerlijk is voor wie de opgave heeft om eeuwig te zijn. Het heeft iets van een kunstwerk. Het schuiven met stof en licht en inzicht. En alles zo traag waar verandering geen kwestie is van verschil noch van moeten. Zolang ze maar, tijd en zij, aan de slag kunnen blijven. Met elkaar. Of iets met hen beiden. Het groeien van wat tussenin. Niemand tot last. Hoogstens wat rommel, voor de toevallige. Hoe langer ze hier liggen, hoe beter. Ik weet het. Zij zijn mijn verzen. En ik hun dichter. Zo worden wij al jaren Gedicht.