Dit hoeft niets te worden

Ze is nogal op zichzelf. Al is dat voor wie haar niet zo goed kent moeilijk te geloven. Overal kom je haar tegen en telkens lijkt het alsof ze nooit iets anders heeft gedaan. Maar eenmaal thuis kan ze uren zonder iets te zeggen naast me voor de spiegel staan.

Als bij uitzondering is vandaag alles anders Tegen wil en dank gaat alles precies Dezelfde gang als één wende geleden. Van stilstand Noch van vooruitgang is er sprake. En aan hoop Valt geen ogenblik meer te besteden. Nu de woorden hun betekenis hebben verloren En de bomen het bos, nu er van dit samenzijn Niemand is die zich nog afvraagt wat het ertoe doet.

Poëzie is wat je intussen doet. Omdat het kan. En omdat het anders zonder moet. Een beetje zoals leven ook zomaar is en toch niet om het even.