Dit hoeft niets te worden

"De wens om deze samenleving een beetje menselijker, warmer te maken, om eerlijkheid, normen en waarden voorop te stellen, die deel ik met U. Dat is wat mij in de politiek bracht en wat mij drijft. Laten wij er samen aan werken." Dat schreef u in november vorig jaar nog op mijn blog: http://arneschoenvuur.blogspot.com/search/label/yves%20leterme. Ik werk alvast aan dat voornemen. Als ik zie hoe uw regering de CREG terugfluit en u toestaat hoe Electrabel/Suez ons twee keer naait, dan heb ik mijn twijfels over uw bijdrage. Maakt dat dat u helemaal niets doet? Nee. Ik geloof graag dat u zich behoorlijk hard inzet. U kunt het per slot van rekening niet alleen. Maar als hoofd van de regering draagt u wel de verantwoordelijkheid. 800 000 Vlamingen hebben u gekozen om zich beschermd te voelen. Bescherming, niet opportunisme, is de gemeenschappelijke drijfveer van de kiezers. Maar eerlijk gezegd voel ik me sinds de laatste verkiezingen vogelvrij verklaard. Als burger moet ik vandaag ...

hoe kun je tegen elkaar strijden voor elkaar als de nacht dient om het licht van de dag te vergeten terwijl de sterren en de maan net het omgekeerde beweren? wat herinnert er nog aan het strelen wanneer we in onze schaafwonden blazen? zijn het misschien kussen om de pijn te sussen? een zwijg-stil-toe-laat-me-niet-boos zijn? als je struikelt onderweg, is de hele weg ernaartoe dan ook tevergeefs geweest? het zal zijn of het zal niet zijn. als je stilstaat. de haren die de wind streelt zullen straks gegeseld worden door de hagel, het is dezelfde wolk die lief en leed met je deelt. eerst nog gleed je zacht wiegend met het hoge gras in de weiden links en rechts van je door de velden over het zacht meanderende paadje, het grind ging met een verliefd zuchtje weer achter je liggen. kijk je nu eens gaan. je trapt en trapt en trapt en trapt, het pad klampt zich aan de bermen vast om niet onder je gebeuk te bezwijken terwijl de lucht kolkt alsof de hemel en de aarde tegelijk zullen opensplijten ...

Dit is het lichaam. Neem en eet hiervan gij Allen. Tot verzadiging van de zonden. Om je los te laten zal ik mijn beide handen moeten openwrikken met die van jou en dat zonder het je te vragen Mijn ogen zullen hol staan maar dan in afwachting van je medelijden dat niet komen zal Mijn poriën zullen hun adem inhouden zodat er alvast daar ruimte is voor je warme adem en troostende woorden bij monde van kussen op mijn huid Mijn voeten? Die staan als schoenen klaar aan de deurmat - eelt omdat de tijd me geleerd heeft mijn voeten te vegen voor het buitengaan - om jouw richting uit te gaan Van beweging is nog geen sprake maar dat komt wel als je meegaat Mijn lippen de vensterbanken in de herfst, lege bloempotten waarin ooit geraniums het mooie weer maakten daar kun je nu verpozen op gedachten komen voor je aan mijn mond je oor te luister legt wees op je hoede als je je verdiept in wat ik zeg, mijn tong is gulzig, en lustig in de onderwereld huist het temperament Mijn tanden zijn er om zich in ...