Dit hoeft niets te worden

En nu we toch met lijstjes bezig zijn Seth Godin geeft 56 bruikbare tips over hoe je meer bezoekers kunt krijgen op je blog. Ik sla zowat de helft van zijn aanbevelingen in de wind. http://sethgodin.typepad.com/seths_blog/2006/06/how_to_get_traf.html seth rules .

Anna Tilroe's tien geboden en verboden voor de kunstcriticus, zoals ze ook op de website van het VTI te vinden zijn. Wat moet goed en scherp kunnen kijken, denken en schrijven helderheid en precisie nastreven autonoom en onbevooroordeeld zijn t.o.v. het stuk / kunstwerk, maar ook t.o.v. het publiek en het medium een persoonlijke visie ontwikkelen een brede culturele, sociale en artistieke belangstelling hebben kennis hebben van het vakgebied en het filosofische en theoretische discours context en achtergrond geven aan het stuk / kunstwerk respect betonen voor makers en betrokkenen beseffen voor welk publiek en welk medium men schrijft tot een oordeel komen, impliciet of expliciet maar altijd beargumenteerd. Verboden is anderen, ook vakgenoten, napraten ijdel / zelfingenomen zijn incrowd / kunstbonzen proberen te behagen zich revancheren over rug van maker heen zich tot de vakgenoten richten over het hoofd van het lezerspubliek heen schrijven over dingen waar men niets of onvoldoend...

Dagelijks spuien wereldwijd honderdduizenden bloggers kritiek op zowat alles wat je maar kunt bedenken. Hoe waardevol is die kritiek? Social Bookmarkers zoals Digg.com zijn ervan overtuigd dat de massa zelf bepaalt welke kritieken waardevol zijn. Olie komt vanzelf bovendrijven. Maar klopt die stelling wel? Is het werkelijk overbodig om bloggers te confronteren met de vraag wat goede kritiek inhoudt? Per dag zien ongeveer 175 000 weblogs het levenslicht, dat is ongeveer 2 blogs per seconde. In oktober van dit jaar stond de teller al op meer dan 57 miljoen. Een groot deel van die blogs wordt gevuld met kritieken over de meest uiteenlopende onderwerpen. Het voordeel van een weblog is dat je niet meer aan een medium hoeft te bewijzen dat je een gekwalificeerd criticus bent of een ervaringsspecialist alvorens je aan het bekritiseren kunt slaan. Iedereen (nou ja, bijna iedereen) heeft met andere woorden de mogelijkheid om een kritiek te uiten die wereldwijd gelezen, gezien of gehoord kan ...

Je ligt - witheet van woede - aan de grond genageld - in één stuk geslagen - om de wonde. Er was geen ontkomen aan. In het donkerste van de storm zou het licht je vinden. Wie gaat er ook tijdens een onweer op een heuvel onder een boom staan? Je bent een rund een verdronken kalf op het droge, geboren met het water al aan je lippen die na het zogen van de tepel nog nauwelijks het gras geproefd nu in een verbaasde grijns gestold je mond een menselijke trek van verstomming geven je vraagt je af, moet je iets zeggen om iets te betekenen? Het weiland ligt er wat onwennig bij. Zelfs de ochtendbries durft het laken nauwelijks op te schudden. Mensen te klein om te beseffen, gooien je achterop een truck. Eén van hen moppert: dat de stroom toeristen snel zal opdrogen, dat we de pers moeten inlichten, dat ze het weten, hij is dood. Er is niets bijzonders meer aan. Ze zullen je opzetten, ergens in de giftshop, naast het vorige exemplaar, met van die glazen ogen. (Geen snapshot zo treffend als dat v...

Nieuws op de Amerikaanse radiozender NPR : voor het eerst zijn er audiofragmenten vrijgegeven van de verhoren op Guantanamo . Je kunt de fragmenten hier beluisteren : http://www.npr.org/templates/story/story.php?storyId=6514923&ft=1&f=1001 Hadj Boudella en Mustafa Ait Idir Het gaat om fragmenten uit de verhoren van Hadj Boudella en Mustafa Ait Idir. De opnames zijn gemaakt door het Amerikaanse leger en dateren van de herfst van 2004. Uit de ondervraging moest blijken of Boudella, Ait Idir en vier andere gevangenen nog steeds beschouwd moesten worden als " enemy combatant ". Advocaten van de beklaagden wisten beslag te leggen op de tapes door zich te beroepen op de Freedom of Information Act. Oppakken en wegwezen De twee Algerijnen Boudella en Ait Idir woonden al 10 jaar in Joegoslavië toen ze kort na de aanslagen van 11 september voor het eerst werden gearesteerd, samen met nog vier andere mannen. De zes werden ervan verdacht een aanslag te hebben voorbereid tegen de...

deel 1 - deel 2 - deel 3 (naaldoog.gaatje in "utopia") (c) angela detanico, rafael lain / arne schoenvuur De afbeelding hierboven is het gedicht "naaldoog.gaatje" verbeeld in Utopia, een nieuwe digitale typeface van de Braziliaanse ontwerpers Angelo Detanico en Rafael Lain. Klik op deel 1 - deel 2 - deel 3 om het gedicht op ware grootte te zien. Op hun website http://www.detanicolain.com/ omschrijven ze hun lettertype als volgt: "digital typeface that portrays the mixture between the modernist architecture of Oscar Niemeyer and informal occupation of the urban space that shapes major Brazilian cities" (c) angela detanico, rafael lain Dankzij dit lettertype kun je je teksten herscheppen in een Oscar Niemeyerachtig landschap. Had jij ook ambitie als architect? Schrijven maar! Via: BLDGBLOG

Gewoonlijk betekent " when pigs fly " nooit of te nimmer. Maar in Californië hebben ze sinds kort last van vliegende bevroren varkens. Kijk zelf maar . via: neatorama

Voor E., de allerfijnste Amsterdamse boekendame. Je staat op, loopt naar je boekenkast, schuift een paar klassiekers opzij. Mooie, gave ruggen, statig gestrekt. Anarchie in het keurslijf van een boekenkast. De veelgelezen exemplaren heb je weggegooid. Zonde van de aantekeningen. Je hand reikt in het schemerduister en haalt een vergeeld exemplaar tevoorschijn. Het is een western met evenveel stof tussen de bladzijden als tussen de kleren van je held na afloop van zijn levensgevaarlijke tocht door de canyons. Je ruikt de weeë geur van ontluchte spanning. Het papier versterft nog eerder dan dat je held zijn laatste adem uitblaast. Een schittering. Even ben je verblind door de avondzon. Haar bladen blikkeren. Ze staat op scherp. Geluidloos schuift ze haar benen over elkaar, dicht en weer open, dicht, open, dicht, open Je hebt geen idee hoe dit gaat eindigen. Ze vinden elkaar, nagenoeg in het midden van het verhaal. Nu gaat het gebeuren. Je leest snel nog enkele zinnen. Er waait wat zand op...

Voor E. Die kleine lieve boekenmeid in Amsterdam. Gelukkige verjaardag. Maar er een boekmooi jaar van. Je staat op, loopt naar je boekenkast, schuift een paar klassiekers opzij. Mooie, gave ruggen, statig gestrekt. Anarchie in het keurslijf van een boekenkast. De veelgelezen exemplaren heb je weggegooid. Zonde van de aantekeningen. Je hand reikt in het schemerduister en haalt een vergeeld exemplaar tevoorschijn. Het is een western met evenveel stof tussen de bladzijden als tussen de kleren van je held na zijn levensgevaarlijke tocht door de canyons. Je ruikt de weeë geur van ontluchte spanning. Het papier versterft nog eerder dan dat je held zijn laatste adem uitblaast. Een schittering. Even ben je verblind door de avondzon. Haar bladen blikkeren. Ze staat op scherp. Geluidloos schuift ze haar benen over elkaar, dicht en weer open, dicht, open, dicht, open. Je hebt geen idee hoe dit gaat eindigen. Ze vinden elkaar, nagenoeg in het midden van het verhaal. Nu gaat het gebeuren. Je leest ...

Alles moet eraan geloven, behalve het product zelf. Dat is de essentie van wat je noemt "destructiemarketing", aka survival of the toughest. Herinner jij je nog de post over het blenderfilmpje en thuisterrorisme? Dat filmpje is afkomstig van deze website http://www.willitblend.com/ . Met de doldwaze experimenten van hun keukenversie van Dr. Victor Frankenstein wil blenderproducent Blendtec aantonen hoe sterk hun toestellen wel zijn. V for victor? Ik vermoed dat we stilaan van een trend kunnen spreken, want ook Nike vernielt er ondertussen lustig op los met hun nieuwe Juice 312 golfballen http://www.nike.com/nikegolf/juiceball/ . Iemand enig idee hoe je zoiets maakt voor poëzie (of proza)? Voorstel: "Dichter: laat zien welke destructieve invloed jouw gedicht op de omgeving heeft!" Voorstellen kunnen gepost worden op arne.schoenvuur (at) gmail.com. Tip: zoek tijdig dekking. PS: voor de liefhebbers, deze jongens kunnen er ook wat van.

Het is rederijkerstalent. Het is knap. Het is één van de Zilveren Leeuwen op het jongste festival van Cannes. Het is briljant. Het is wat ik als copywriter ook wil maken. Category: Public Awareness Messages Title: TRUTH Advertiser: RECREAR Product or Service: POLITICAL MESSAGE Entrant Company, City: SAVAGLIO\TBWA, Buenos Aires Country: ARGENTINA Advertising Agency City: SAVAGLIO\TBWA, Buenos Aires Country: ARGENTINA Creative Director: Ernesto Savaglio Copywriter: Ernesto Savaglio - Alexis Alvarez Art Director: Pablo Carrera Agency Producer: Eduardo Suárez Production Company, City: AWARDS CINE, Buenos Aires Country: ARGENTINA Director: Jojó/Bosco Producer: Fernando Rambo Damiano Editor: Awards Cine Music: Fernando Sorín Account Supervisor: Ricardo Martino/Diego Campos Galante

In Japan - ja pa niet elders - zijn ze ondertussen helemaal wild van domino . Niet dat ze vrolijk zwarte steentjes met witte stipjes aan elkaar leggen (of witte met zwarte stipjes of andere varianten). Het vrolijke volkje van de rijzende zon (en de horizonogen) gaat helemaal plat voor de actie-reactie-variant. Eén steentje valt om en zet een hele reeks andere steentjes in beweging. Niets aan zou je denken en dat dachten de Japanners ook. Maar wat als je nu eens een domino maakt met allerlei spullen uit je huis, wordt het dan niet VEEEEEEEL leuker? In Japan davert iedere woning nu op zijn grondvesten. Aardbevingen? Niets van! Na de cd's, de dvd's, de video's, de pizza-dozen, gamedozen, gezelschapsspellen, boeken, platen, placemats en aanverwanten beginnen de Japanners nu ook kasten, boksballen, fitnesstoestellen, surf- en strijkplanken en zelfs gyprokwanden in het parcours te steken. Ik weet niet waar dit gaat eindigen, maar zolang ze de eifeltoren niet gebruiken om het at...

sneeuw op het museumraam . je vinger neemt je mee op sleeptouw langs een eentonig vraaggesprek het wit staat je tegen het zwart is wat je binnen hoort te zien (adem) je gaat op een welbepaalde afstand staan en leest aan de andere kant - tegen het raam - verdwijnt een rug in de wereld terwijl hij aan jou verschijnt je wil geen kaartje kopen ongepast en zonder omweg eerst naar buiten komen . je vinger wijst haar gaatje aan

Het heeft niets met Halloween te maken, maar ik denk dat ik spoken zie. Bij het zien van deze reclamespot ... ... kon ik me namelijk niet van de indruk ontdoen dat dit een gecodeerde boodschap is om het martelen tot iets huiselijks te maken. Niemand die weliswaar nog opschrikt wanneer je vertelt dat je een bom kunt maken met wat je in de doorsnee keuken vindt. Google er maar op los. Niemand die zelfs nog opkijkt wanneer dat soort springtuigen afgaat . De kans is trouwens groot dat ik door deze post op één of andere zwarte lijst beland, ook al zit hier geen luchtje aan (althans geen brandluchtje). Terwijl ik dit schrijf, heb ik het gevoel alsof ik naar een spionagesatelliet sta te zwaaien. Terug naar het blenderspotje. Ik dacht dat een blender diende om eten te vermalen ( of flauwe reclamespots te maken ), maar wat deze vriendelijke heer hier doet, kun je bezwaarlijk smakelijk noemen (al ligt dat misschien meer aan de heer dan aan wat hij met de blender doet). Dit lijkt meer op een ...